Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Magneto

Το πιο θλιβερό όλων δεν είναι πως θα πεθάνουμε μια μέρα, αλλά πως θα πάψουμε να νιώθουμε, θα πάψουμε να αγαπάμε. Αυτό σίγουρα είναι μια "τραγωδία", ιδίως όταν γνωρίζουμε τους λόγους που αγαπήσαμε, τους λόγους που το δέντρο μέσα μας γέννησε ένα ολόκληρο δάσος για να χωρέσει όλο και περισσότερη αγάπη. Γνωρίζουμε όμως τους λόγους; Έχουμε τη δυνατότητα να ξεχωρίσουμε την αληθινή αγάπη;

Αγάπη είναι κάτι και την ίδια στιγμή είναι όλα. Αγάπη είναι η προϋπόθεση για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Αγάπη είναι να κοιτάς κάποιον στα μάτια και να ξέρεις πως δίνεις την ψυχή σου για εκείνον. Αγάπη είναι ό,τι ξεκινάει από μέσα κι όχι ό,τι ξεκινάει από ό,τι φθείρεται, καταναλώνεται και αναλώνεται.

Αγαπώ σημαίνει ξεκουράζω,  δίνω χωρίς να μου ζητηθεί, γιατί τότε έχει αξία το δόσιμο , η προσφορά και ό,τι άλλο δίνει φως.Αγαπώ σημαίνει προβληματίζομαι, συμπαραστέκομαι, διασκεδάζω, απολαμβάνω, είναι το σύνολο καθορισμένων και αόριστων εννοιών. Είναι το συγκεκριμένο, είναι η λεπτομέρεια και εκείνο το δεδομένο που σέρνει μια ανασφάλεια μέσα του, ίσα για να διατηρήσει μια ισορροπία μεταξύ έρωτα και πάθους.

Αγάπη σίγουρα δεν είναι η "ταμπέλα" που αγωνιωδώς παλεύουν να προσδώσουν στη σχέση τους οι περισσότεροι εκεί έξω επειδή έχουν μόνο αυτήν (την ταμπέλα και τίποτα άλλο). Η εποχή του εύκολου σαρκικού και συναισθηματικού καταναλωτισμού σε συνδυασμό με το "ανέφικτο" του μοναδικού, του απόλυτου , του ένα, οδηγεί στην μη διεκδίκηση αυτού που πραγματικά έχει ανάγκη η ψυχή μας. Ακόμη και στα μάτια των εύκολων, των ρηχών συμπεριφορών διακρίνεις την βαθιά ανάγκη για την εύρεση της "ηρεμίας", της αγκαλιάς που θα σε νυχτώσει και σε ρυτιδιάσει. Έτσι καταλήγουμε να αποδομούμε την ανάγκη μας, να πείθουμε τους εαυτούς μας πως δεν είναι για εμάς τέτοιοι έρωτες και αγάπες και να σηκώνουμε το δάχτυλο να κρίνουμε εάν τυχόν προσπέσει στο βλέφαρο μας κάτι από αυτά τα "ανέφικτα" που ονειρευόμασταν κι εμείς σαν παιδιά. Φτάνουμε στο σημείο να χτίζουμε τη σημαντικότητα μας επιδεικνύοντας "κουλ" συναισθηματικούς τρόπους , άμυνες και έναν τρόπο ζωής που θα ανατιμήσουμε όταν γεράσουμε μετρώντας μία μία τις ρυτίδες μας.

Καταρχάς, για να την βιώσει κανείς οφείλει -προφανώς- να μην φοβάται να μείνει μόνος έως ότου την συναντήσει. Οφείλει να μην αγαπήσει ομορφιές, φιλοδοξίες, τραπεζικούς λογαριασμούς, πτυχία κι ό,τι άλλο είναι συνυφασμένο με το "φεύγω από την ουσία". Αγαπώ σημαίνει αποζητώ τον  πυρετό που μου προκαλεί ο άλλος και δεν διαμαρτύρομαι εναντίον της αταξίας που με βυθίζει. Αγαπώ σημαίνει πως δίνω σημασία που με ξυπνάς για να ετοιμαστώ για τη δουλειά και που έρχεσαι να με πάρεις μόλις σχολάσω με το αυτοκίνητο για να μην ταλαιπωρηθώ κι είναι λόγος για να σε αγαπώ. Αγαπώ σημαίνει πως μου αρέσει να  μου μιλάς για τους πιο βαθείς σου φόβους και τις πιο βαθιές σου ανασφάλειες κι εγώ να είμαι εκεί για να τα εξαλείψω, να τα αγκαλιάσω, να μην κουραστώ και να μην ενισχύω. Αγαπώ είναι να αρρωσταίνουμε μαζί κι ο ένας να αναλαμβάνει τη σούπα κι ο άλλος το τσάι και στην ανάγκη να μπεις μαζί μου στην εξέταση που θα σε κάνει να ιδρώνεις πιο πολύ από εμένα που θα την κάνω. Αυτές οι στιγμές αγγίζουν υψηλούς δείκτες στους παλμογράφους και δεν μπορούν παρά να προωθούν την αγάπη.

Αγαπώ σημαίνει σφηνώνομαι στο πιο απαίσιο ρούχο μου γιατί ξέρω πως σου αρέσει, σημαίνει ακούω με στωικότητα ό,τι σε προβληματίζει  και σου κρατώ το χέρι όταν φοβάσαι ακόμη κι αν προσπίπτει σε παράλογους προβληματισμούς. Αγαπώ είναι να σηκώνεσαι στη 1 τη νύχτα και να ζητάς να πάτε για ποτό, να τραβάς τον άλλον μες στο πλήθος και να του λες "σ αγαπώ", έτσι ακούραστα, πηγαία και δίχως να τον ρωτάς να του αγοράζεις κάτι να φάει γιατί είναι νηστικός κι εσένα σε νοιάζει το πώς είναι ο άλλος. Σε αφορά, τι τρώει, τι σκέφτεται, τι ανάγκες έχει, τι επιθυμεί, τι λαχταρά και τι του λείπει. Αγαπώ είναι κι όλες εκείνες οι στιγμές που δέχεσαι τη συγγνώμη του άλλου κι ας μην άξιζε στη συμπεριφορά του… μα εσύ έχεις κιόλας ξεχάσει το γιατί σου την ζητάει, και κάθε που περνάτε μια λεωφόρο σου σφίγγει δυνατά το χέρι. Αγαπώ σημαίνει θέλω τα πάντα να τα κάνω μαζί του, αν δεν υπάρχει εκείνος λείπει κάτι στην εικόνα και μου χαλάει ο πίνακας της ζωής μου. Αγαπώ είναι κι όταν έχει μείνει ένα μπιφτέκι και προσποιείσαι τον χορτάτο για να το φάει ο άλλος κι εσύ χορταίνεις. Αγαπώ σημαίνει οργίζεσαι με τον άλλον, γιατί οι απαιτήσεις σου από εκείνον είναι υψηλές και οι εκπτώσεις δεν χωράνε. Όταν αγαπάς θα βρεθείς  σε κατάσταση εμπόλεμης ζώνης ακούγοντας ή λέγοντας αδιανόητα σκληρά λόγια μέχρι να ξεθωριάσει η επήρεια του θυμού που θα καταλάβεις, θα πέσουν οι συγγνώμες στο τραπέζι και τα 5ωρα θα γίνουν 3ωρα ανυπόφορης οργής μέχρι να εξαλειφθούν εντελώς. Όταν αγαπάς δεν θα εγκαταλείψεις με όσες κουβέντες κι αν σου πέσανε βαριές, εκεί θα ξεσπάσεις κι εκεί θα ξεδιπλώσεις όλον σου τον εαυτό κι όχι σε κάποιον που λες πως αγαπάς αλλά αδιαφορείς για το πού είναι, τι κάνει, με ποιον συναναστρέφεται. Βέβαια αυτή είναι η μόδα της εποχής λόγω του ό,τι είναι πιο εύκολο να μην βαθαίνει η αγάπη κι ο έρωτας. Αγαπώ είναι επίσης, να ξεπερνάς τις διαφορές που σε χωρίζουν κι η αγάπη να εισχωρεί ακόμη πιο βαθιά που να ξεπερνά τις προσδοκίες σου. Αγαπώ σημαίνει πως δεν αναπολώ το παρελθόν μου, γιατί υπάρχει ο άλλος, εκείνος που έψαχνες χτίζοντας έτσι ένα παρελθόν γεμάτο από εκείνον. Αγαπώ σημαίνει δεν κατσιάζομαι μα δίνομαι ολόκληρος μέχρι και την τελευταία μου αναπνοή.

Διατυπώσεις που καίνε τα χείλη, που γιορτάζουν στη σφαίρα της συνειδητοποίησης πως αυτό ζεις ή που οδηγούν στην τρέλα όταν φοβάσαι να παραδεχθείς ακόμη και σε εσένα πως αυτό έχεις ανάγκη-όσο κι αν γίνεσαι δεικτικός όπου το συναντάς. Είναι κύριο γνώρισμα των ανθρώπων "όσα δεν φτάνουν" να τα εξισώνουν με το μη αναγκαίο και το μη επιθυμητό.
Η αγάπη σπάει τη ζωή στα δύο και βρίσκει μια ισορροπία μεταξύ αυτών, που λειτουργούν σαν ένα. Είναι καιρός να μάθουν οι άνθρωποι -όχι απλώς να αγαπούν- αλλά και να αναγνωρίζουν τους πραγματικούς λόγους που λεν ότι αγαπούν. Ίσως η ουσία βρίσκεται πρώτα εκεί κι έπειτα στην υγεία. Τι να την κάνεις μια ζωή μες στην (οργανική) υγεία, όταν η ψυχή διψά και ασθενεί;

Κατάλαβες τώρα τσόγλανε γιατί το τραγουδάει αυτό ο "Αρχηγός" στον νέο album;


Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Βουντού - Βουντού



Όταν λέω εγώ πως ακόμα δεν έχουν πετάξει το κουκλάκι που είχαν φτιάξει για να μου κάνουν βουντού κάτι ξέρω. Μ' έφαγε η ρουφιάνα, μου ρίχνει κατάρες και με τρυπάει με καρφίτσες. Άμα δεν ψοφήσω δε θα ηρεμήσει!

Έκανε ένα "κρακ" η μέση μου χθες και με γάμησε... με το ζόρι κουνιέμαι και σε κάθε βήμα ρίχνω Χριστοπαναγίες να με βοηθήσουν στο περπάτημα.

Συνεργείο θέλω να μου κατεβάσουν μηχανή για ένα restoration.


Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Βουτιά από ψηλά

Πηδάς απ' το βράχο και είναι Αύγουστος, ακουμπάς το νερό και είναι Σεπτέμβρης!


Για όσους λένε "καλό φθινόπωρο" απλά αδιαφορώ, το καλοκαίρι είναι ακόμα εδώ, απλά οι άδειες, μας τελειώσαν. Όσο όμως υπάρχουν οι "άνθρωποι" μου, δε φοβάμαι τίποτα, έχουν τον τρόπο τους να με κάνουν να θυμάμαι μερικά και να ξεχνάω άλλα!


Είναι καλό τελικά να έχεις άτομα που να μπορείς να νευριάσεις μαζί τους να βριστείς για τις επιλογές και τα λάθη του καθενός και το βράδυ να πίνεις μπύρες και να γελάς παρέα τους.

Καλό μήνα!

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Να σ' αγναντεύω θάλασσα, να μη χορταίνω


Καλές οι μπουνάτσες αλλά όταν ταξιδεύεις με "καιρό" και είσαι μόνο εσύ και η θάλασσα είναι άλλη αίσθηση.

Σούνιο - Υδρά - Πόρος - Αγκίστρι - Αίγινα - Σούνιο, ένα μικρό φουσκωτό, πολλά λιμάνια, πέντε μέρες γεμάτες από εικόνες, εμπειρίες, "ταλαιπωρία", γνωριμίες, συναντήσεις και γαλήνη - ψυχική κυρίως.


Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Cum... in peace


Παγκόσμια ημέρα οργασμού σήμερα και η άλλη είπε πως θέλει πρώτα ο άντρας να της πηδήξει το μυαλό και μετά το σώμα. Δύσκολο όμως ρε κορίτσι, όταν δεν έχεις! Αλλά τι να της anal-ύσεις και εκεινής; :P

Και μιας και αρχίσαμε και τα λογοπαίγνια...

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Οε οε οε, οε οε οε...

...πόνεσαν τα μάτια μας Ολυμπιακέ!

Πρώτο επίσημο ματς του Θρύλου χθες και μας ανέβηκε η μυωπία 3 βαθμούς παραπάνω. Ο χειρότερος Ολυμπιακός των τελευταίων χρόνων και η εξέδρα έκραζε τους παίκτες. Με αυτούς έμεινες με αυτούς θα παίξεις. Ο Μανιάτης να φτιάχνει παιχνίδι -λες και το έκανε ποτέ- η άμυνα να μπάζει και τα εξτρέμ ανύπαρκτα. Τι εννοείς δεν είχαμε εξτρέμ; 

Αυτός ο Σάντσες έλεγαν έβγαζε την ενδεκάδα του Μίτσελ, μόνο που επί Μίτσελ, Βαλβέρδε, Sir Τάκη είχαμε ενδεκάδα, αυτή είναι η διαφορά. Τώρα απλά από τους βασικούς μας λείπουν δύο στόπερς, ένα αμυντικό χαφ, δύο εξτρέμ και ένας (τουλάχιστον) επιθετικός περιοχής.

Ατάκες του στυλ "αν δεν κερδίσετε στο Ισραήλ να μη γυρίσετε, θα πάρω άλλους παίκτες" είναι παπαριές χοντρέ. Μην προσπαθείς να μιμηθείς τον Κόκκαλη στο ματς με την Ανόρθωση. Εδώ δεν πήρες έναν αμυντικό της προκοπής κι ένα φορ θα πάρεις ολόκληρη ομάδα; Από πού;


Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Τα υπέρμετρα εγώ σας


Παρατηρώ λοιπόν.... και διαπιστώνω πως είναι κι αυτή η ανυπόφορη προσαρμοστικότητα στις λανθασμένες σας επιλογές που καταντάει σκέτη δίνη. Και να σκεφτείς πως κάποιοι άλλοι "έρωτες" δεν ζουν από φόβο, λες και συναντάς κάθε μέρα μάτια που σε "ψηλώνουν"!