Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Βάλε κανά άσμα στο πικ απ να παίζει


Και γιορτή σήμερα!

Άννες, Αννούλες και Αν(ν)ίτες χρόνια σας πολλά! Τσογλάνια! Ακόμα και σε αυτές που γιορτάζουν με του καθολικούς! :P

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο χαμένος τα παίρνει όλα


Συζητάνε συχνά, όχι τόσο συχνά όσο θα ήθελαν, αλλά συζητάνε.

Έχουν δικούς τους κώδικες, μικρές πόρτες που πρέπει να είσαι "χόμπιτ" για να περάσεις. Τα χρησιμοποιούν όλα αυτά όταν βλέπουν πως η κατάσταση γίνεται απροχώρητη. Αποφεύγουν τότε να συγκρίνουν με το παρελθόν γιατί πάντα το παρόν βγαίνει ζημιωμένο. Εντάξει, υπάρχει μια αδικία εδώ, το παρελθόν είναι λείο, λουστραρισμένο, γυαλιστερό αλλά το παρελθόν δεν σου δίνει τόπο να πατήσεις. Επειδή είναι λείο, γλιστράει κατάλαβες; Πέρασε, ξεκόλλα, φτιάξε την ημέρα, μην δυσανασχετείς που δεν είναι ίδια με τότε.

Οι φίλοι πιστεύουν γι΄αυτούς πως είναι ταιριαστό ζευγάρι. Από την πρώτη στιγμή λένε έδεσαν και με τα χρόνια απέκτησαν κοινά χαρακτηριστικά. "Ταιριαστό ζευγάρι;" αναρωτιέται. Και να μην ήταν, έγιναν διαπιστώνει. Οι φίλοι πιστεύουν γι΄αυτούς πως είναι ευτυχισμένοι. Τι είναι ευτυχία; Να ζεις με τον άνθρωπο που γουστάρεις μαζί κι ευτυχισμένοι. Δεν είναι - νομίζει. Να περνάς καλά με τον άνθρωπο που γουστάρεις. Δεν περνάνε καλά. Ή, αν αυτό είναι το "καλά" μοιάζει τόσο συμβατικό, λίγο, μίζερο. Οι φίλοι χαρούμενοι λένε "Σπίτι έχετε, δουλειά έχετε, αυτοκίνητο έχετε, τι σας λείπει;". Μαλακίες... το καλύτερα, το τέλεια, το ανεπανάληπτα που πάντα επαναλαμβάνεται αυτά δεν έχουν κι αυτά τους λείπουν. Σαν παιδιά που κλειδώθηκαν κατά λάθος μέσα στο παιχνιδάδικο και δεν ξέρουν τι να πρωτοδιαλέξουν. Γιατί, κάποια στιγμή θα τους πάρουν χαμπάρι και θα τους διώξουν, έτσι είναι τα πράγματα.

Θα ξεφυσήξουν στο τέλος της μέρας. Βλέπεις, τίποτα δεν πάει καλά γιατί τα πάντα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά Εκείνη εξακολουθεί να υπάρχει κι εκείνος υπάρχει επίσης, ο κόσμος εξακολουθεί να αρχίζει και να τελειώνει στα πόδια τους. Και επειδή αυτοί ορίζουν το παιχνίδι, είναι σίγουροι πως όλα γίνονται με τη σειρά που αυτοί αποφάσισαν. Αρκεί να θυμούνται ότι αυτοί ορίζουν το παιχνίδι. Δεν ξέρουν αν "η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους", αλλά δεν τους νοιάζει κιόλας. Γιατί, στην τελική ανάλυση, οι θεωρίες δεν ζουν έξω από τους ανθρώπους και οι άνθρωποι πρέπει να θυμούνται πως όλα είναι εκεί έξω, τους περιμένουν. Και είναι μέρα επειδή αυτοί το λένε ή νύχτα γιατί έτσι το αποφάσισαν, κάνει ζέστη γιατί αυτό θέλουν ή κρύο γιατί μπέρδεψαν τους διακόπτες. Έτσι ακριβώς κοιμούνται και ξυπνάνε, προχωράνε ή σταματάνε αλλά πάντως πηγαίνουν.

Υ.Γ. Τεράστιος Morrissey....

 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Τόσα μούσια κι ούτε ένα αντάρτικο


Τι γίνεται ρε μάγκα, με αυτή τη μόδα; Έχουμε πήξει στους "Τζιχαντιστές" στην Ελλάδα. Ήμουν μέσα στο ΜΕΤΡΟ σήμερα και νόμιζα πως θα πάμε για την Επανάσταση στο Σύνταγμα. Συζητούσαν δύο τύποι μέσα στο βαγόνι περί του πως περιποιούνται τα γένια τους -και να πω ότι είχαν κιόλας, πάει στο διάλο- σαν σκόρπια διαδήλωσει του ΚΚΕ ήταν. Και πάνω που κρυφογέλαγα με το πόσο μαλάκες είναι, ήρθε ο άλλος να με ρωτήσει αν βάζω μαλακτική στα γένια... Συνέλθετε ρε! Γαμώ τα στερεότυπά σας. Σας σέρνουν οι γυναίκες απ' τον πούτσο, λες και αν είσαι ξυρισμένος δε γαμάς. Δεν κάνουν τα γένια τον άντρα.

Και όπως λέει και μια "φίλη" μου, "δεν εμπιστεύομαι ποτέ άντρες με γένια, αργά ή γρήγορα θα ξυριστούν!!!"

Υ.Γ.1 Μια συμβουλή, ο "σωστός" ο μουσάτος οταν τρώει δεν λερώνεται. Γατάκια...

Υ.Γ.2 Μήπως ήρθε η ώρα μετά από πάααρα πολλά χρόνια να ξυριστώ;

Όπως καταλαβαίνετε πολλά νέα από το πουθενά...


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Το φαϊ σου, την tv σου και αϊ ΓΑΜΗΣΟΥ

Σοβαρά τώρα, χθες πήγες για ψώνια έτσι... και το βράδυ στις ειδήσεις έκραζες τον ΣΥΡΙΖΑ. Άνεργοι, συνταξιούχοι, μαθητές, ακόμη και εργαζόμενοι τα παράτησαν όλα χθες για να πάρουν μια τηλεόραση που ήταν προσφορά.

Ρε μαλάκα Παντελή, άντε γαμήσου στο φινάλε. Πρώτα το δικό σου σπίτι και το δικό σου μαγαζί θα πάρουμε.

Πως είχε ρωτήσει αυτό το κουρέλι ο Τζούμας τη "Σοφία" στη "Γλυκιά Συμμορία"; Ααα ναι...

- Πως πάει η επανάσταση Σοφία;
- Γαμιέται...
- Άψογη η κυρία. Καμιά άλλη ανωμαλάρα;

Είχε πάρτι χθες στο Μηχανουργείο στο ΕΜΠ, περάσαμε ωραία με καλή παρέα, πολύ αλκοόλ και μουσική τα Μεθυσμένα Ξωτικά για άλλη μια φορά έδωσαν ρέστα!

Ο τρελάκιας ο Νικόλας το είχε πιάσει το νόημα από παλιά και ευτυχώς που η τέχνη έχει αυτό το καλό. Τίποτα δεν χάνεται.


Υ.Γ. Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι ο κόσμος είναι μικρός... αλλά και εγώ "αδιάφορος" πλέον ώστε μπω στη λογική του ν' αρχίσω να τρολάρισμα σε ανθρώπους και να χαλάσει η έξοδό τους. Αυτό για μια τυχαία συνάντηση χθες κάπου κοντά στην Πανεπιστημιούπολη. (:


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Ηλεκτρικός Θησέας και τα λοιπά...


Δεύτερη χαρά μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα μετά την αρρώστια του υιού Πλεύρη ήταν κάτι φάπες που έφαγε ο φασίστας βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γερμενής. Βγήκε σύσσωμη λοιπόν η πολιτική σκηνή μαζί με τους νοικοκυραίους πολίτες να καταδικάσουν το "επεισόδιο", αυτά τα πράγματα είπαν καλό είναι να μην γίνονται μάλιστα.

Θα σου πω λοιπόν και τι δική μου άποψη. Δεν καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται, αφού όποιος, υποκριτικά, υποστηρίζει κάτι τέτοιο δεν έχει κανένα πρόβλημα με την κρατική βία, τη ταξική βία ή την βία των πολέμων. Καταδικάζω τη βία ανάλογα με το που στρέφεται.

Όταν πριν λίγες μέρες ο Κασιδιάρης είπε για την επίθεση στους προσφυγές ότι δεν κατάλαβαν τα επιχειρήματα τους -γιατί πάντα κάνει διάλογο η Χρυσή Αυγή- τότε έπεσαν και μερικά χαστούκια, δεν σε είδα καλέ μου νοικοκύρη να αντιδράς, εκεί δεν σε πείραξε η βία. Τελικά τι θες από τη ζωή σου; Ή καλύτερα ποια είναι η ζωή σου;

Στα φρέσκα νέα τώρα, σήμερα ξεκινάει το εφετείο του Τάσου Θεοφίλου -ποιος είναι αυτός θα μου πεις- αν και όταν θα τον ψάξεις στο internet θα πεις ότι είναι τρομοκράτης... δεν πειράζει, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Ένα απόσπασμα από το τελευταίο του κείμενο για όποιον ενδιαφέρεται και παρακολουθεί χρόνια τώρα την υπόθεση.

"...Εγώ με τη σειρά μου θέλω να τονίσω ότι όπως και στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο δεν θα δηλώσω αθώος και δεν θα παρακαλέσω κανένα δικαστή να με πιστέψει. Δεν είμαι αθώος. Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους και τους καταπιεσμένους, με τους αποκλεισμένους και τους κυνηγημένους, με τους ενόχους και τους κολασμένους. Οργανώθηκα πολιτικά στον αναρχικό χώρο με το μεγαλεπήβολο πράγματι στόχο να πλήξω τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές του κεφαλαίου και του κράτους του. Όμως αρνήθηκα, αρνούμαι και θα αρνηθώ ξανά τις πράξεις που μου καταλογίζουν. Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της ΣΠΦ, δεν συμμετείχα στη συγκεκριμένη ληστεία και προπαντός δεν σκότωσα και δεν θα μπορούσα να σκοτώσω για οποιονδήποτε λόγο και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έναν άοπλο πολίτη..." 

Καλή σου εβδομάδα καλέ μου νοικούρη, κοιμήσου ήσυχος κι απόψε!

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Θυμάσαι κυρ-Παντελή;

18 Νοεμβρίου 1995...



Ο Μαρκάτος δίνει το ΟΚ στους Εισαγγελείς να μπει η αστυνομία στο Πολυτεχνείο. Ήταν Σάββατο πρωί και εσύ αγουροξυπνημένος στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, πίνοντας τον καφέ σου χαιρόσουν για το επίτευγμα της κυβέρνησης σου.

Σε άλλα νέα τώρα:

  • Φαντάζει ωραία καμμένη η σημαία!

Καλέ μου νοικοκύρη κυρ-Παντελή το ξέρω ότι αγανακτείς όταν καίνε τη σημαία της χώρας σου, χωρίς όμως να ξέρεις τον λόγο που σε πιάνει αυτό το συναίσθημα. Το ξέρω και ότι νιώθεις περίφανος όταν κυματίζει έξω απο το κοινοβούλιο και όταν οι φασίστες την κραδαίνουν για να δολοφονήσουν μετανάστες και το ξέρω ότι νιώθεις αδίαφορος όταν για παράδειγμα καίγεται μια τούρκικη ή αλβανική σημαία από Έλληνες. Θα σου πω όμως κάτι για να το ξέρεις την επόμενη φορά. Η σημαία, συμβολίζει κάτι, αυτός που τη βεβηλώνει μπορεί να είναι μαλάκας για χίλιους δύο λόγους, η βεβήλωση της όμως λέει πολλά σαν πράξη. Το κακό πλέον είναι ό,τι συνεχίζουμε ακόμη να καίμε σημαίες αντί να έρθουμε να κάψουμε το μπακαλικό σου. Αλλά που θα πάει... θα έρθει και αυτή η ώρα καλέ μου νοικοκύρη κυρ-Παντελή.


Τραγούδι για τα δικά μας παιδιά... αυτά τουλάχιστον που δεν φοβούνται να βγουν στους δρόμους!!


Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016